اوست پايدار

بانوی آواز ايران به خاک سپرده شد

 

آری مهستی امشب 8/4/1386 ساعت 22 به وقت تهران (ساعت 12:30 به وقت لس آنجلس) به خاک سپرده شد.

                                                            

 

حالا وقتشه تو سپيده دم زندگی بنشينيم و گوش بسپاريم به آوازکی در کنار شريک در زير باران احساس برای بدرقه مسافری که به دنبال زندگی تازه همچون موج خروشان و خسته دل با کوله باری از غم برای رسيدن به سرای محبت به سمت معبود ازلی شتافت.

 

                  

 

بيوگرافی، ديسکوگرافی و شرح حال هنرمند - مهستی

خديجه دده بالا که بعدها با روی آوردن به خوانندگی نام هنری مهستی را برای خود برگزيد، در سال 1946(1316) متولد شد. در نوجوانی استعدادش برای خوانندگی توسط پرويز ياحقی کشف شد.

نخستين آوازهای او در مجموعه گلها به کارهای او اعتبار بخشيد و او را به خواننده ای محبوب در    دهه های چهل و پنجاه بين مردم بدل ساخت و به علاوه راه را برای ورود خواهر بزرگترش، هايده به عالم خوانندگی نيز باز کرد.

کمی پس از انقلاب اسلامی ايران، وی به بريتانيا رفت و پس از چند سال به آمريکا مهاجرت کرد. در سال 2005 نيز در اين کشور توسط جمعی از ايرانيان از وی برای 35 سال فعاليت در زمينه موسيقی سنتی و پاپ ايرانی تقدير به عمل آمد. از وی 35 آلبوم موسيقی منتشر شده که اغلب آنها با استقبال روبرو شده است. مهستی در سن شصت سالگی به دليل ابتلا به سرطان روده در لس آنجلس درگذشت.

 

  

اهميت سياستهاي فضاهاي سبز شهري

از دوران باستان براي شهرسازان انديشه ايجاد فضاهاي سبز با ساخت شهرها همراه بوده است. خاطره باغهاي معلق و مشهور ملكه سميراميس در بابل، هنوز هم در يادها باقي است. آتن و رم به ايجاد باغهاي همگاني در اطراف معابر و كاخها همت گمارده‌اند و توسعه فضاي سبز همگاني از آن زمان بخشي از تمدن شهري شده است. شهرهاي عرب در قرون وسطي همگي كاخها و خانه‌هايي با باغهاي دروني داشتند. اين سنت در سويل (واقع در اسپانيا) حفظ شده است و گردشگران همواره شكوه كاخ الحمبرا و ژانراليف را در شهر گرناد مي‌ستايند. از دوره رنسانس ايتاليا به بعد كلاسيسم در پي ايجاد باغهاي تزييني تراس‌بندي شده و پر از پيكره‌ها و تنديسهايي به سبك قديم همچون باغهاي بوبولي در فلورانس است و شهرهاي بزرگ فرانسه در قرن هفدهم و هجدهم به‌سان شهرهاي آلمان دوره باروك (كارلسروهه يا برلين) به باغهاي بزرگ شهري خود مي باليدند.

فضاهاي سبز (حياطها) خيابانهاي درختكاري شده و باغچه‌ها را نيز شامل مي‌شود. طبق الگوي انگليسي از پايان قرن هجدهم به بعد، پاركهاي بزرگ عمومي در فضاي شهري و در مركز آن ايجاد مي‌شوند. اين شيوه به كشورهاي ايالات متحده، كانادا و استراليا محدود مي‌شود. شهرهاي انگلوساكسون، فضاي سبز را براساس نوعي اخلاق شهري بيش از شهرهاي ممالك لاتين و مديترانه‌اي در شهرسازي خود مي‌‌گنجانند در حاليكه محله‌هاي شهرهاي ممالك اخير بيش از پيش با كمبود فضاهاي باز و سبز روبرو هستند.

در عصر ما، فضاهاي سبز بيش از هميشه لازم به نظر مي‌رسند، مقايسه ميزان اسيد هواي منطقه پاريس و جنگل بولوني در سال 1985 نشان داده است كه فضاهاي سبز به صورت شايان توجهي از درجه بالاي اسيدي بودن هوا مي‌كاهند. اتخاذ تدابير قانوني در زمينه ايجاد فضاهاي سبز شهري مي‌تواند بصورت قابل ملاحظه‌اي بر كارايي آنها بيافزايد. گياهان چه علفي و چه با ساقه‌هاي چوبي به پالايش و بهبود هواي شهري كمك مي‌كنند و در پي آن تعادل جسمي _ رواني، انساني را كه در اين فضا تنفس مي‌كند برقرار مي‌سازند.

پاركهاي تفريحي وسيعي در پيرامون ابرشهرها و همه شهرهاي بزرگ ساخته مي‌شود اما آزمايشگاه‌ها و فعاليتهاي بهره‌مند از تكنولوژي بسيار پيشرفته نيز به موازات آنها بوجود مي‌آيد (مانند اينوپل لابژ يا سوفيا آنتي‌پليس). موسسات و شهرها با پاركهاي گل اعتبار خود را حفظ مي‌كنند (مانند نمايشگاههاي گل جنگل ونسن يا گلستان باگاتل جنگل بولوني در پاريس، كوكنهوف نزديك لاهه).

در گذشته نزديك (1960- 1950) شهرسازان به فكر ايجاد (تار و پودهاي سبز) افتادند و (سيالات سرسبز) مانند  "Green Belt" در لندن بزرگ وارد بافت شهري شدند و برخي باغ‌شهرها در بريتانياي كبير، هلند و شهرهاي اسكانديناوي از كمربندهاي سبز فراواني برخوردار گرديدند. شهرهاي جديد پيرامون لندن و پاريس براساس الگوي  باغ‌شهرهاي ابنزر‌هاوارد طرح ريزي شده‌اند.