طرح شهر زاهدان

طرح شهر زاهدان با همكاري مامورين فرمانداري تهران و بوسيله يك مهندس پاكستاني كه از كويته آمده بود بصورت چهار خيابان شمالي- جنوبي و شرقي – غربي بصورت شطرنجي پياده مي‌گردد و همزمان دولت ايران سعي مي‌نمايد با ارائه زمين مجاني به شرط آباد نمودن آن و ايجاد خدمات، جمعيت بيشتري را به زاهدان گسيل دارد. مجموعه اين شرايط موجب گرديد در مدت زمان كوتاهي جمعيت قابل توجهي (تا سال 1325 حدود 5000 نفر) در اين شهر اسكان يابند. اين روند با تقسيم كشور هندوستان به دو كشور مستقل دستخوش تغييراتي مي‌گردد، ايران با پاكستان همسايه مي‌گردد و عملاً تبادلات بازرگاني بين دو كشور هند و ايران كاهش مي‌يابد. اين امر اگر چه اقتصاد شهر را با ركودي نسبي مواجه مي‌سازد اما از آنجا كه ضرورت وجود يك نقطه متمركز حتي بيش از پيش احساس مي‌گردد، شهر زاهدان كماكان به رشد خود ادامه مي‌دهد. به همين دليل دولت سعي مي كند با ايجاد امكانات خدماتي و در اختيار قرار دادن تسهيلات نسبي كارمندان را تشويق به سكونت در شهر زاهدان نمايد، فعاليتهاي تجاري نيز پس از يك ركود مقطعي مجدداً رواج نسبي مي‌يابد و همچنين سرمايه‌گذاري دولت در زمينه‌هاي عمراني و خدماتي موجب مي‌گردد بخشي از نيروي كار در منطقه سيستان و بلوچستان در اين شهر سكني يابند، اين امر را خشكساليهاي منطقه بلوچستان در اواخر دهه 30 تشديد مي‌نمايد، و در كل مجموعه اين عوامل موجب مي‌گردد جمعيت شهر زاهدان تا سال اولين سرشماري به رقمي حدود 18000 نفر و تا سال 1345 به رقمي حدود 39000 نفر برسد.

وجود اراضي باير در اطراف شهر موجب مي‌گردد تا شهر كماكان گسترش شعاعي داشته باشد به جز دو بخش شمال و شمال‌شرقي شهر كه با محدوديتهاي طبيعي روبرو مي‌گردد و كمتر گسترش پيدا مي‌كند.